Czy Córka Ewy z dalekiego kraju Gar-Deroby, gdzie panuje wieczne lato wokół prześwietnego miasta Staraszafa, nie zechciałaby przyjąć zaproszenia na mały podwieczorek?
Pan Tumnus do Łucji podczas ich pierwszego spotkania
Nie sądzę, aby mogło coś dobrego wyniknąć z próby powrotu do Narnii przez drzwi szafy w celu przyniesienia tych płaszczy.
Profesor do dzieci po ich powrocie do domu
Była to olbrzymia płyta z szarego kamienia, wsparta na czterech głazach. Wyglądała na bardzo starą: pokrywały ją dziwne ornamenty i znaki…
Narrator (Kamienny stół. Bobry i trójka dzieci przed kamiennym stołem)
To są prezenty dla ciebie. I pamiętaj, że to nie są zabawki. Być może czas, w którym ich użyjesz, nie jest już daleki. Niech ci służą.
Święty Mikołaj (Święty Mikołaj wręcza Piotrowi tarczę i miecz)
Nie słyszałaś, co powiedziała moja żona? Oczywiście, że jest groźny. Ale jest dobry. Powiedziałem wam, że on jest Królem.
Bóbr o Aslanie (w rozmowie z dziećmi)
Kiedy gospodarz przygotowywał podwieczorek, Łucja obejrzała sobie książki, wśród których natrafiła na takie dziwne tytuły, jak "Życie i pisma Sylena" albo "Nimfy i ich Życie"...
Narrator (Łucja w pieczarze Tumnusa)
Aslan przychodzi i odchodzi. Jednego dnia go widzisz, drugiego już nie. Nie lubi być niczym skrępowany, no i, oczywiście, ma wiele innych krajów pod swoją opieką. Tak powinno być.
Bóbr o Aslanie (zniknięcie Aslana po koronacji)
Nie powinno się nigdy zatrzaskiwać za sobą drzwi, gdy wchodzi się do szafy.
Narrator o Piotrze, który przezornie nie domknął drzwi szafy, kiedy w niej się znalazł
Coś niedobrego działo się z nim przez całe popołudnie. Słuchaj, Łusiu, dlaczego on powiedział, że nie może być z nami w bitwie? Chyba nie myślisz, że mógłby tej nocy uciec i zostawić nas samych?
Zuzanna do Łucji w obliczu męki Aslana
Centaury, jednorożce, jelenie i ptaki wyruszyły w drogę powrotną, unosząc chłopca ze sobą.
Narrator (Zwierzęta uwalniają Edmunda z rąk czarownicy)
Każdy go od razu rozpoznał, ponieważ - choć osobistości tego typu można spotkać tylko w Narnii - w naszym świecie (w świecie po drugiej stronie szafy) widzi się go często na obrazkach i wysłuchuje o nim rożnych opowieści.
Narrator (Bobry i dzieci widzą Świętego Mikołaja)
Nie minęło pięć minut, gdy dostrzegł z tuzin złotych, purpurowych i białych krokusów, rosnących wokół jakiegoś starego drzewa.
Narrator (Przemiana zimy w wiosnę. Edmund dostrzega przemianę, uwięziony w powozie Czarownicy)
Wszystko zostanie uczynione – powiedział (…) – chociaż może się to okazać cięższe, niż ci się zdaje.
Aslan (Pierwsze spotkanie z dziećmi)
Musimy natychmiast opuścić to miejsce. Będzie potrzebne do innych celów. Dziś wieczór rozbijemy obóz przy Brodzie Beruny.
Aslan do dzieci bezpośrednio po spotkaniu z Czarownicą
W końcu zbliżyła się do Stołu. Stała teraz tuż przy głowie Aslana. Jej twarz wykrzywiał grymas złej namiętności – jego była wciąż spokojna.
Narrator (Czarownica schyla się z nożem nad Aslanem na kamiennym stole)
Taaak! – powiedział, zadowolony z siebie. – Stary, głupi Aslanie! Jak się czujesz, będąc kamieniem? A myślałeś, że jesteś taki mocny.
Edmund (w zamku Czarownicy przed kamiennym posągiem lwa, ale nie Aslana)
Widział jego lśniące kły tuż przed swoją twarzą, w końcu wszystko zamieniło się w krew, sierść i gorąco.
Narrator (Piotr ratuje Zuzannę przed wilkiem Maugrimem)
Drzwi zostały wyłamane z zawiasów i porozbijane na kawałki. Wewnątrz pieczary było ciemno, wilgotno i zimno – czuło się przygnębiającą atmosferę niezamieszkanego od wielu dni miejsca.
Narrator (opustoszała pieczara Tumnusa)
„To musi być naprawdę ogromna szafa”, pomyślała, posuwając się wciąż dalej i rozgarniając miękkie futra, aby zrobić sobie miejsce.
Narrator (Łucja pierwszy raz w szafie)
Nie wiem, czemu tak się dzieje, ale widok tej lampy na słupie dziwne we mnie rodzi uczucie. W sercu mym czuję, jakbym już ją kiedyś widział, jakby to był sen albo sen we śnie.
Edmund przed latarnią (pogoń za białym jeleniem)
Zatęsknisz jeszcze do chleba, zanim go znowu skosztujesz – powiedziała.
Biała Czarownica do Edmunda, gdy Edmund znalazł się w jej zamku, odchodząc od dzieci z domu bobrów.
Jeździliście kiedy pełnym galopem na koniu? Pomyślcie o tym, a potem odejmijcie głuchy tętent kopyt i dzwonienie uprzęży, a zamiast tego wyobraźcie sobie prawie bezszelestne opadanie wielkich łap.
Narrator o cudownej jeździe zmartwychwstałego Aslana z dziewczynkami
We wszystkich opowieściach, jakie czytałem, drozdy są zazwyczaj dobrymi ptakami. Jestem pewien, że drozd nie mógłby być po złej stronie.
Piotr (Piotr idąc za drozdem w kierunku domku bobrów)
On jest Królem. On jest Panem całej puszczy, choć nie bywa tu często (…) Ale oto doszła nas nowina, jakoby powrócił.
Bóbr (o Aslanie)
Zostając królem lub królową w Narnii – zostaje się królem lub królową na zawsze.
Aslan (Pasowanie synów Adama na królów i córek Ewy na królowe)
Kiedy już zostanę królem Narnii, pierwszą rzeczą, jaką zrobię, będą porządne drogi.
Edmund w drodze do zamku Białej Czarownicy (po wymknięciu się z domu bobrów)
Coś takiego! Chyba musiałem się zdrzemnąć. Hej, a gdzie jest ta przeklęta mała wiedźma, która plątała się tu po ziemi! Widziałem ją gdzieś przy moich stopach.
Olbrzym Grzmotołup (Ożywienie Olbrzyma przez Aslana)
Po prostu bitwy nie wyglądają zbyt ładnie, gdy biorą w nich udział kobiety.
Święty Mikołaj do Łucji (gdy ta spytała go, dlaczego nie będzie mogła wziąć udziału w bitwie)
Wcale mnie nie obchodzi, co sobie myślicie, i nie obchodzi mnie, co mówicie. Możecie powiedzieć Profesorowi albo napisać do mamy, albo zrobić, co się wam będzie podobało.
Łucja (upiera się, że była w Narnii)
Kiedy dobrowolna ofiara, która nie dopuściła się żadnej zdrady, zostanie zabita w miejsce zdrajcy, Stół rozłamie się i sama Śmierć będzie musiała cofnąć swe wyroki.
Aslan do Zuzanny i Łucji po zmartwychwstaniu – o Prawie, o którym nie wiedziała Czarownica
Napisałem tę opowieść dla ciebie, ale kiedy zaczynałem ją pisać, nie zdawałem sobie sprawy, że dziewczynki rosną szybciej niż książki.
C.S. Lewis do swojej chrześniaczki Lucy (dedykacja)
Powstań, Piotrze, Pogromco Wilka. A odtąd – cokolwiek się stanie – nigdy nie zapominaj o wytarciu swego miecza.
Aslan do Piotra po pokonaniu przez niego wilka Maugrima
Tylko nie próbujcie nalegać, aby został. Wiecie już, że jest dziki. To nie jest OSWOJONY lew.
Bóbr o Aslanie (zniknięcie Aslana po koronacji)
Z korytarza dobiegły ich głosy pani Macready i zwiedzających, ale na szczęście nikt nie wszedł do garderoby i dzieci nie zostały odkryte.
Narrator (Powrót dzieci przez szafę do domu)
Czy nie możemy… to znaczy, czy ty nie możesz… możesz, prawda? Możesz coś zrobić z tymi Wielkim Czarami? Czy nie ma nic takiego, co by można przeciw nim zrobić?
Zuzanna do Aslana o prawach i możliwości/ niemożliwości ich złamania
Od niepamiętnych czasów krąży po Narnii przepowiednia, że kiedy dwóch Synów Adama i dwie Córki Ewy zasiądą na tronach w Ker-Paravel, nadejdzie koniec – już nie tylko panowania Białej Czarownicy, ale i jej życia.
Bóbr (W domu bobrów. Przepowiednia)
Kto raz został królem w Narnii, na zawsze nim pozostanie.
Profesor do dzieci po ich powrocie do domu
Głupcze! Czy myślisz, że twój pan może mi siłą wydrzeć moje prawa? On dobrze zna Wielkie Czary. Wie, że jeśli nie dostanę tej krwi, jak nakazuje Prawo, to cała Narnia zapadnie się i zniknie w ogniu i w wodzie.
Czarownica do Aslana o prawach ustanowionych przez Władcę zza Morza
Czuję się smutny i osamotniony. Połóżcie ręce na mojej grzywie, żebym czuł, że tu jesteście, i idźmy tak dalej.
Aslan do Zuzanny i Łucji, idąc na miejsce śmierci
Bardzo łatwo wyciągnęła z niego, że ma brata i dwie siostry, że jedna z nich już tutaj była i spotkała fauna oraz że nikt prócz niego i jego rodzeństwa nie ma pojęcia o istnieniu Narnii.
Narrator (Biała Czarownica wyciąga z Edmunda informacje)
Your experience on this site will be improved by allowing cookies.