Analiza przedstawienia

Jakie elementy NIE są znakami w teatrze według analizy semiotycznej? A) Ruch aktora B) Światło C) Tekst D) Intencje widza

M. Sugiera sytuuje praktyki kontrfaktualne w obrębie: A. historiografii pozytywistycznej B. narracji dokumentalnej C. humanistyki krytycznej i performatywnej

Co oznacza „materialność przedstawienia”? A) Koszty produkcji spektaklu B) Obecność fizycznych elementów sceny i ciała C) Scenariusz i tekst dramatu D) Elementy technologiczne spektaklu

Czy analiza semiotyczna traktuje przedstawienie jako system znaków, które można odczytywać jak tekst?

Praktyki kontrfaktualne, polegają na: A. rekonstrukcji faktów na podstawie źródeł B. tworzeniu alternatywnych historii w oparciu o dane historyczne C. literackiej fabularyzacji wydarzeń bez odniesienia do historii

Według Fischer-Lichte przedstawienie teatralne można w pełni zarchiwizować i odtworzyć.

Praktyki kontrfaktualne są szczególnie istotne w kontekście: A. kryzysu reprezentacji i prawdy B. postępu technologicznego C. globalizacji rynku kultury

M. Wiśniewska odróżnia performatywność lalek od klasycznego aktorstwa, wskazując na: A. brak emocjonalnej ekspresji B. znaczenie materii nieożywionej jako źródła działania C. ograniczenia techniczne animacji

W podejściu semiotycznym ciało aktora jest traktowane jako znak.

Fenomenologia w analizie przedstawienia kładzie nacisk na subiektywne doświadczenie widza.

M. Wiśniewska sytuuje refleksję nad lalką teatralną przede wszystkim w obszarze: A. praskiej szkoły strukturalnej B. kontrfaktualności C. performatyki

Zdaniem J. Ziomka teatr jest przede wszystkim: A. przestrzenią realizacji tekstu dramatycznego B. zespołem znaków funkcjonujących w czasie i przestrzeni C. formą literatury scenicznej

W jakim sensie przedstawienie jest efemeryczne? A) Nie ma wpływu na widza B) Nie posiada tekstu źródłowego C) Istnieje tylko w momencie działania i nie da się go powtórzyć identycznie D) Jest niezależne od aktorów i widzów

Z perspektywy M. Sugiery praktyki kontrfaktualne: A. znoszą różnicę między faktem a fikcją B. ujawniają konstruowany charakter wiedzy historycznej C. negują możliwość poznania przeszłości

Jednym z celów praktyk kontrfaktualnych jest: A. rekonstrukcja jedynej możliwej wersji przeszłości B. stabilizacja znaczeń kulturowych C. dekonstrukcja dominujących narracji

Wg Fischer-Lichte archiwizacja przedstawienia jest A) zbędne B) konieczne i w pełni wystarczające C) niemożliwe z racji ulotności D) częściowo możliwe, ale nie oddaje istoty przedstawienia

Czym różni się podejście fenomenologiczne od semiotycznego? A) Koncentruje się wyłącznie na kostiumach B) Skupia się na indywidualnym doświadczeniu widza C) Uznaje wyższość tekstu dramatycznego D) Odrzuca znaczenie przestrzeni scenicznej

Relacja między animatorem a lalką: A. opiera się na pełnej kontroli animatora B. ma charakter symbiotyczny i współobecny C. dąży do całkowitego ukrycia ludzkiej sprawczości

Jakie pojęcie łączy wszystkie podejścia w refleksji Fischer-Lichte nad przedstawieniem? A) Scenariusz B) Performans C) Styl aktorski D) Psychologia postaci

Analiza semiotyczna zakłada, że: A) Przedstawienie to subiektywne przeżycie B) Wszystkie elementy sceny są nieistotne C) Znaki teatralne tworzą system, który można zanalizować jak język D) Przedstawienie nie posiada struktury

Według Fischer-Lichte, przedstawienie teatralne to: A) Ostateczna realizacja tekstu dramatycznego B) Trwałe dzieło sztuki podlegające interpretacji C) Wydarzenie performatywne, które istnieje tylko w chwili działania D) Przestrzenna ilustra

Dlaczego, według Fischer-Lichte, nie da się w pełni zarchiwizować przedstawienia?

Według M. Sugiery, praktyki kontrfaktualne: A. stanowią zagrożenie dla naukowej rzetelności B. umożliwiają ujawnienie alternatywnych modeli myślenia o historii C. zastępują badania empiryczne

Kontrfaktualność NIE oznacza: A. dowolnej fantazji oderwanej od rzeczywistości B. krytycznego namysłu nad przeszłością C. ujawniania mechanizmów tworzenia historii

Performatywność lalek teatralnych polega na: A. iluzji pełnej autonomii lalek względem animatora B. zdolności lalek do reprezentowania postaci dramatycznych C. wytwarzaniu znaczenia poprzez relację między materią, ruchem i działaniem

Performatywność lalek teatralnych podważa tradycyjne rozumienie: A. fabuły dramatycznej B. relacji widz–scena C. podmiotowości i sprawczości scenicznej

Który z poniższych elementów NIE jest centralny w analizie przedstawienia wg Fischer-Lichte? A) Ciało aktora B) Efekty specjalne C) Obecność widza D) Przestrzeń sceniczna