Авилбекова

Айлар бойы жүзеді, Жерді көрмей жүреді. Ақ жал таумен алысқан, Адамды кім біледі?

Жасыл желек көгалда, Бірде артқа, Бірде алға, Желаяқ көп бала, Таласып жүр бір шарға.

Маңдайға жағып шырақты, Лавалардан тұрақты. Ағызып отын өзенін, Жылытқан кім өз елін?

Өскен шашты жаратпайтын, Қайшысы бар жалақтайтын.

Өнерге тән жаратқан, Көкірегі кең аспан. Барша жұртты қаратқан, Бейнегер кім тым асқан?

Өрнектеп, сәндеп, Тігістерін бүгетін. Солпысын жөндеп, Кім көйлек тігетін?

Қалпағы ақ қарасаң, Дәрігер емес, бірақ ол. Дәм мәзірін қаласаң, Алға ұсынып тұрады ол.

Күміс қанат, сұңқары, Көкке еркін сүңгиді. Бұлттан да тым әрі, Кеткен жанды кім дейді?

Айдында жүзеді, Тірі күміс сүзеді.

Алатаяқ ұстаған, Жол тәртібін ңұсқаған, Өміріңді күзеткен, Ысқырығы күшті адам.

Ол жетсе ауылға, Самсар жұлдыз торабы, Нұр шашып тұрады.