โวหารการเขียน ม.6

ผีเสื้อแสนสวยกรีดปีกระยับในสายแดดอ่อนยามเช้า จากดอกหนึ่งไปที่ดอกไม้นานาพันธุ์อีกหลาย ๆ ดอก สายลมอ่อนโยนก็โชยมาอ่อน ๆ กระทบจนกลิ่นหอมของดอกไม้ฟุ้งไปทั่ว

ช้างยกขาหน้าให้ควาญเหยียบขึ้นนั่งบนคอ ตัวมันสูงใหญ่ใบหูไหวพะเยิบ หญิงบนเรือนลงบันไดมาข้างล่าง เธอชูแขนยืนผ้าขาวม้าและข้าวห่อใบตองขึ้นไปให้เขา

นาวาแน่นเป็นขนัด ล้วนรูปสัตว์แสนยากร เรือริ้วทิวธงสลอน

ทั้งชายหญิงง่วงงบล้มหลับ นอนทับคว่ำหงายก่ายกันเปรอะ

โอ้เจ้าเงาะรอนแรมจะออกจากป่า มุ่งสู่พาราเพื่อเสี่ยงคู่จากลูกเจ้าเมือง

เงียบสัตว์จัตุบททวิบาท ดาวดาษเดือนสว่างกระจ่างไข น้ำค้างตกกระเซ็นเย็นชื่นใจ

เซ่นเหล้าข้าวปลาให้พรายกิน เสกขมิ้นว่านยาเข้าทาตัว ลงยันต์ราชะเอาปะอก หยิบยกมงคลขึ้นใส่หัว