ข้อคิด เสภา เรื่อง ขุนช้าง-ขุนแผน ตอน กำเนิดพลายงาม | Baamboozle - Baamboozle

โอ้ยากเย็นเข็ญใจกระไรเลย เพราะกรรมเคยพรากสัตว์ให้พลัดพราย เดี๋ยวนี้เล่าเจ้าจะพรากไปจากแม่ แม่จะแลเห็นใครน่าใจหาย

ความเชื่อในเรื่องกรรมเก่า

โอ้ลูกแก้วแววตาจะลาไป หนทางป่าค่าไม้พ่อไม่เคย จะเลี้ยวหลงวงวกระหกระเหิน เจ้าจะเดินไปถูกฤาลูกเอ๋ย

ความห่วงใยวิตกกังวลที่มีต่อลูก

เสียแรงลูกผูกใจจะได้พึ่ง พ่อโกรธขึ้งสิ่งไรเป็นใหญ่หลวง โอมีพ่อก็ไม่เห็นเพื่อนทั้งปวง มีแต่ลวงลูกรักไปหักคอ

สะท้อนปัญหาเด็กถูกคนใกล้ชิดในครอบครัวทำร้าย เพราะความไว้วางใจ

เหลียวหลังยังเห็นแม่แลเขม้น แม่ก็เห็นลูกน้อยละห้อยหา แต่เหลียวเหลียวเลี้ยวลับวับวิญญาณ์ โอ้เปล่าตาต่างสะอื้นยืนตะลึง

ความรักความผูกพันอย่างลึกซึ้งระหว่างแม่กับลูก

แม่รักลูกลูกก็รู้อยู่ว่ารัก คนอื่นสักหมื่นแสนไม่แม้นเหมือน จะกินนอนวอนว่าเมตตาเตือน จะจากเรือนร้างแม่ไปแต่ตัว

ความรักของลูกที่มีต่อแม่

พ่อไปดีศรีสวัสดิ์กำจัดภัย จนเติบใหญ่ยิ่งยวดได้บวชเรียน

ค่านิยมของสังคมไทยในสมัยก่อน ซึ่งเด็กชายต้องบวชและเรียนเพื่อความก้าวหน้า

โพระดกนกงั่วกระตั้วเต้น กระแตเล่นไม้โจนโผนผวา

ความสมบูรณ์ของธรรมชาติ

จะบนหมูสุราร่ำว่าครบ ขอให้พบลูกตัวทูนหัวเอ๋ย

การขอร้องให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยเหลือ

ไปสู้ตายวายวางเสียข้างหน้า ด้วยเกิดมามีกรรมจะทำไฉน

ความเด็ดเดี่ยวกล้าหาญของพลายงาม

คิ้วกระเหม่นเป็นลางแต่กลางวัน ให้หวั่นหวั่นหวิวหวิวหิวหาวนอน

ความเชื่อว่าเป็นลางบอกเหตุร้ายที่จะเกิดขึ้น