XIX-wieczna doktryna zakładająca, że podstawową dziedziną działalności gospodarczej człowieka jest rolnictwo, a podstawową warstwą społeczną – chłopi.

Zjawisko ekonomiczne polegające na dążeniu państwa do zaspokojenia własnych potrzeb bez utrzymywania stosunków z otoczeniem.

Pogląd utożsamiający bogactwo kraju z zasobami szlachetnych kruszców, popularny w XV-XVI w.; także nazwa wczesnego merkantylizmu.