– Nalej sobie więcej herbaty (…) / – Jeszcze w ogóle nie piłam. Trudno więc, abym nalała sobie więcej (…) – Chciałaś powiedzieć, że trudno, abyś nalała sobie mniej. Przecież znacznie łatwiej jest nalać sobie więcej niż nic.

Wszystko ma jakiś morał, pod warunkiem, że umiesz go znaleźć.

Ciekawa jestem, czy ty lubiłabyś koty będąc na moim miejscu.

W tym właśnie sęk, że Czas nie znosi, aby go zabijano. Gdybyś była z nim w dobrych stosunkach, zrobiłby dla ciebie z twoim zegarem wszystko, czego byś chciała.

– No to mów, co myślisz./ – Ja… ja myślę, to, co mówię, a to jest właściwie to samo./ – Wcale nie. W ten sposób mogłabyś powiedzieć, że „widzę to, co jem” i „jem to, co widzę” mają to samo znaczenie.

Kochanie, chciałbym, żebyś usunęła stąd tego Kota!

I może świat baśniowy jaśniej im świeci niż prawdziwy.

A więc taki normalny pies warczy, kiedy jest zły, a macha ogonem, kiedy ma powód do radości. Ja zaś warczę, kiedy jestem zadowolony, a macham ogonem, kiedy ogarnia mnie wściekłość.

– A jakie mieliście przedmioty? (…) – No, oczywiście przede wszystkim: zgrzytanie i zwisanie. Ponadto cztery działania arytmetyczne: podawanie, obejmowanie, mrożenie i gdzielenie.

Gdyby wszyscy zajmowali się tylko swoimi własnymi sprawami ziemia obracałaby się z pewnością szybciej niż się obraca.

Kiedyś byłem prawdziwym żółwiem.

Prawo numer czterdzieści dwa. Wszystkie osoby liczące ponad milę wzrostu winny opuścić natychmiast salę sądową.

Po cóż udawać dwie osoby na raz, kiedy ledwie wystarczy mnie na jedną, godną szacunku osobę?